Analiza grafologiczna pisma
Portrety psychologiczne na podstawie analizy pisma

Nie od dziś wiadomo, że pismo odręczne stanowić może bazę pod analizę osobowościową autora określonego dokumentu. Czas względnej stabilizacji pisma przypada na wiek 25-60 lat, jednak również w tym czasie występować mogą pewne wahania od wypracowanej normy graficznej. Przyczyną tego typu destabilizacji dotychczasowej postaci pisma mogą być choroby, nadużycia alkoholu lub substancji narkotycznych, praca fizyczna albo brak ćwiczeń w pisaniu. Współczesne sposoby komunikacji, wypierające już w zasadzie praktykę odręcznego pisma, powodują bowiem stopniową degradację zdolności manualnych, co zauważyć można w pogarszającym się obrazie pisma.

Analiza grafologiczna z tego względu, że w wielu przypadkach przynosi satysfakcjonujące rezultaty diagnostyczne i terapeutyczne wykorzystywana bywa na różnych obszarach specjalistycznych. Szczególne znaczenie zyskuje w kryminalistyce i grafologii sądowniczej. Tutaj poprawnie przeprowadzona analiza pisma może w znacznym stopniu pomóc w ujęciu sprawcy, przykładowo w odniesieniu do anonimowych pism. Analizie poddawana jest nie tylko standardowa dla interpretacji psychologicznej pisma konstrukcja dokumentu, kształt liter i sposób ich połączeń, ale także struktura językowa, zakres użytych leksemów, konstrukcji gramatycznych, rodzaje popełnianych błędów. Te zmienne pomóc mogą w określeniu potencjalnego środowiska z którego wywodzić może się autor.

Pismo odręczne podlega w toku naszego życia nieustannym przekształceniom. W związku z tym, że wyróżnić możemy różne czynniki powodujące destabilizację pisma, przy jego analizie należy brać pod uwagę możliwe zmiany. Niedbałość pisma nie musi być od razu jego patologią, wynikać może choćby z silnego stresu lub przebytej przez piszącego choroby. Do cech elementarnych, które brane są pod uwagę podczas analizy, zaliczyć można konstrukcję dokumentu, jego uporządkowanie graficzne i treściowe, cechy typograficzne pisma, jak również motorykę. Analizie podlega również naciskowość, linia pisma oraz pochylenie tekstu.

Metodę grafologiczną w dużej mierze wspomagać może analiza rysunkowych form graficznych bądź test projekcyjny „okna Freuda”. W rysunku bowiem autor często nieświadomie komunikuje treści związane nie tylko z charakterem, ale także ukryte lęki, obawy, troski, problemy. Umiejętność dobrej analizy rysunkowych form ekspresji, w oparciu o ustalone założenia dotyczące konstrukcji wybranych form, rodzaj kreski, użycie kolorów, sposób wykorzystania przestrzeni, uzupełnia często terapie psychologiczne i umożliwia wysnucie trafnych diagnoz.

Popularne stają się również ostatnio metody grafologiczne bazujące na różnicach w charakterach pism kobiet i mężczyzn. Mogą być one podstawą do opartego na psychografologii doboru partnerskiego bądź biznesowego.